Jasper Wouters (1982) schrijft van jongs af aan. Op de dunne grens tussen wat we heel hevig voelen, maar bijna niet meer onder woorden kunnen brengen, hangt hij wat rond. Zo af en toe schiet hem een beeld te binnen, en dat beeld wordt dan een gedicht.

“De afgelopen twee jaar ging ik door woelig water: overprikkeld, depressief en opgebrand door onze doldwaze samenleving, en met een onverwerkt verleden in mijn rugzak. Tot plots dat ene beeld voor mij verscheen, het beeld van twee zeeën die samenkomen en het land dat zichzelf verlaat. Vanuit dat beeld groeide deze bundel gedichten. Met grote dank aan iedereen (familie, vrienden, professionele hulpverleners) die mij bleef wijzen op de geheimen aan de horizon. Met immens grote dank aan mijn liefste vrouw en mijn drie o zo mooie kinderen.”