Mijn poëzie is niet van de grote zwaai, eerder van het kleine kijken. Soms al eens in een verte, in een diepte, een zwaarte. Vaker vragend, onderzoekend, uitproberend waar het allemaal over gaat. Met taal als een foedraal met voorzichtig gereedschap: een schepje, een netje, een borsteltje, een zeef. Voor een archeoloog, een strandjutter. Een zielezoeker, medekijker. Taal hanterend met de ernst die het leven verdient, en de glimlach.