Op ’t ritme van ’t herte

Mijn naam is Martine Clarys, geboren en getogen in Roeselare, op 8 juli 1963.
Opgegroeid als oudste van vier kinderen in een gezin, zoals zoveel andere.
Van als ik kon lezen, gebiologeerd door boeken, ik las ze niet, ik verslond ze.
Ik heb daarbij dan ook nog muziekschool gevolgd en daaruit voortvloeiend heb ik ook piano leren spelen.
Muziek en literatuur zijn dan ook mijn hobby’s.

Ik was 15 jaar, toen ik mijn eerste gedichten begon te schrijven, weliswaar puberale schrijfsels, maar het was een begin.
In 1982 is een heel lang gedicht van mij gepubliceerd in Vrouw en wereld,
Dat was in het meinummer.
Ondertussen had ik de school verlaten en ben ik beginnen werken als dienstmeisje en nanny.
Dat heb ik acht jaar lang gedaan, tot dat ik mama werd van mijn eerste zoon , in 1986.

In 1992 werd mijn tweede zoon geboren.
En ook datzelfde jaar sloeg het noodlot toe en verongelukte mijn partner en bleef ik achter met mijn twee kinderen.
Toen is het schrijven helemaal terug gekomen en kon ik op die manier mijn verdriet van me afschrijven.

In maart 1993 is er dan een gedicht en een verhaaltje van mij in de Flair verschenen.
En ook in het boekje van weduwen en weduwnaars is toen een gedicht van mij gepubliceerd.
Maar ik had nooit echte plannen om verder iets met mijn schrijven te doen, tot nu .
Omdat ik nu in een woonzorgcentrum werk en er mij gevraagd werd of ik maandelijks een tekst voor hun wou schrijven voor hun maandblad.
Wat ik natuurlijk heel graag wou doen.

Vaak schrijf ik ook gedichten op verzoek voor een huwelijk of pensioen of zo.
Nu ben ik ondertussen al 15 jaar gelukkig met mijn nieuwe partner, hij heeft twee dochters en ik ondertussen drie zonen.